‘Symfobie’ na Beethoven

Ik ben op de helft van de nieuwe Beethovenbiografie van Jan Caeyers. Vandaag kan het 35 graden worden, niet teveel bewegen maar door met de tweede helft. De periode waarin Beethoven steeds dover en eenzamer wordt. Onvoorstelbaar dat hij in totale doofheid een symfonie als de negende heeft kunnen componeren. Het publiek was in 1827 zo enthousiast dat de zaal door de politie ontruimt moest worden. In de negende hoor je zijn meesterschap, zijn eenzaamheid en waanzin, en met de partituur erbij probeer ik nog eens te analyseren waar die grootsheid toch in zit. In de volgende lezing leg ik uit waar de ‘symfobie’ van de componisten na Beethoven vandaan komt.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Westerse Klassieke Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s